Baudet bevraagt het falen van liberalisme en secularisering

Voor American Affairs schreef politicus en schrijver Thierry Baudet een meeslepend, episch essay over Michel Houellebecq’s bestseller Sérotonine. Een beschouwing die geheel zoals verwacht de nodige controverse losmaakte: de fascist in Baudet zou tot uiting zijn gekomen, hij zou vrouwen veroordelen tot een leven achter het aanrecht en.. ja, echt.. binnenkort zou de LHBTQWERTY+-gemeenschap aan de beurt zijn.

Het essay van Baudet is een uiting van zijn romantisch-filosofische trekjes. Een zweem van conservatisme doordrenkt met romanticisme, een uiting van de Baudet voor hij de politieke arena betrad. Wie bekend is met zijn eerdere werken herkent de auteur die al dromend speels speelt met zinnen, die de liberale wereldorde ter discussie stelt en staat voor een romantisch conservatisme dat we lang niet zagen in de Nederlandse politiek. Te midden van weinig spannende conservatieve politici is hier Baudet, die met flair en zijn charmes slaagt het conservatieve gedachtegoed mainstream te maken. Die erin slaagt om wat voorheen beschouwd werd als de niche van de politiek tot een stroming te verheffen met regeringsambities. Het conservatisme dat we in Nederland al lang verdienden, maar zelden kregen. Baudet’s opmars is grotendeels te danken aan de forse tegenwind die hij ervaart. De cognitieve dissonantie van de (links-)liberale elite, die onmachtig blijken te zijn een gefundeerd antwoord te bieden op datgene dat Baudet ter discussie stelt. Een met hedonisme en egoïsme doordrenkte particratie, beschermd door media en opiniemakers, die een bedreiging vormen voor de Westerse samenleving. PvdA-politica Kati Pari voert niet voor niets haar campagne voor de Europese Parlementsverkiezingen niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Arabisch. De fundamenten onder de Nederlands-christelijke beschaving worden weggeslagen onder toeziend oog van wat voorheen het conservatisme was, maar nu slechts deelnemers zijn aan haar verloedering: de confessionele partijen CDA en ChristenUnie. De echte conservatief wordt slechts nog bediend door Baudet en SGP-voorman Kees van der Staaij.

In zijn review stelt Baudet de doorgeslagen seksualisering en liberalisering van onze maatschappij ter discussie. De bevrijding van de ketenen die de individu van ontplooiing weerhielden hebben een leegte gebracht die, tezamen met de secularisering, leidde tot het verval van een ooit weerbare samenleving. Een tendens van deze tijd, waarin emancipatie en totale acceptatie belangrijker zijn dan het collectief belang. Een tijd waarin de traditionele familie naar de achtergrond verdwijnt, ten gunste van het individu. En wie liberale kroonjuwelen als euthanasie en abortus ook maar ter discussie durft te stellen, moet onmiddellijk onschadelijk gemaakt worden. Want dat is een bedreiging voor het individualisme. De ironie dat juist het liberalisme ooit stond voor het doorbreken van dogma’s. En waar links-liberaal Nederland een pleidooi voor het inperken van rechten ziet, bevraagt Baudet het falen van de liberale orde, waarin individualisering leidt tot vervreemding van onze sociale wortels.

En dit pleidooi begrijp ik wel. De leegte die het liberalisme en secularisering met zich meebrengen poogt het individu te vullen met hedonisme. Principes, tradities en idealen hebben plaatsgemaakt voor genot. Een generatie is opgegroeid met de gedachte dat seks voornamelijk dient voor plezier en hierbij de biologische functie volledig buiten beschouwing laat. Een generatie die accepteert dat onze samenleving sterker groeit door migratie, dan door natuurlijke inheemse bevolkingsgroei. Een generatie levende in een land waar het idee van een grenzeloos Europa nog altijd gepropageerd wordt door (links-)liberale partijen, ook al zal dit de vervreemding van het individu met zijn wortels enkel doen versnellen. Een generatie levende in een land dat zal lijken op datgene dat Houellebecq vreest en zal leiden tot onderwerping.