‘Academische wereld is verziekt instrument van wegkijkbeleid en cultuurrelativisme’

‘Negatieve beoordeling voor paper omdat onderwerpkeuze teveel neigde naar islamofobie’

Vol goede moed ga ik naar colleges en werk ik in mijn kleine, maar fijne kamer in het Rotterdamse Kralingen aan mijn studie. Als student Geschiedenis ben ik niet alleen veel bezig met het bestuderen van het verleden, maar probeer ik ook de hedendaagse actualiteiten te doorgronden. Door mijn docenten wordt mij aangeleerd met een kritische blik naar het nieuws te kijken en gewaarschuwd te zijn voor de gevaren van het populisme en de onrust in het land met betrekking tot precaire onderwerpen als de Europese Unie en het vluchtelingenvraagstuk. Vaak onthoud ik mij van een reactie en laat ik het maar gaan. Maar als ik tijdens een college opmerk dat ongekozen Brusselse ambtenaren schier ongecontroleerd onze soevereiniteit verkwanselen en zonder naar het volk te luisteren handelen inzake migratiekwesties wacht mij enkel schamper gelach. “‘Academische wereld is verziekt instrument van wegkijkbeleid en cultuurrelativisme’” verder lezen

Bestuurlijk Nederland faalt in de vluchtelingencrisis

De vluchtelingencrisis stelt Nederland voor de grootste uitdaging van de afgelopen decennia. Overspoeld wordende asielzoekerscentra, het falen van ‘de Europese oplossing’ en de groeiende onvrede onder de eigen burgers zouden reden moeten zijn voor de Nederlandse regering om haar grenzen te ‘sluiten’ of allicht écht verscherpte controles in te voeren. Zou reden moeten zijn om de toestroom tijdelijk stop te zetten en burgers inspraak te geven in lokaal ingrijpende beslissingen, zoals de komst van een nieuw asielzoekerscentrum. “Bestuurlijk Nederland faalt in de vluchtelingencrisis” verder lezen

Keulen is een botsing der beschavingen

De wereld is opgeschrikt door de verschrikkelijke gebeurtenissen in Keulen. In de Duitse domstad werden tijdens de jaarwisseling tientallen vrouwen beroofd, aangerand en zelfs verkracht door honderden mannen van Noord-Afrikaanse en Arabische komaf. De Duitse media, politici en zelfs de politie deden er alles aan om dit te nuanceren, dan wel onder de pet te houden. Maar de geest is uit de politiek-correcte fles: de botsing der beschavingen op Europese bodem is niet langer te ontkennen. “Keulen is een botsing der beschavingen” verder lezen

De lijdensweg van Geert Wilders

Virtueel de grootste partij van het land, het monopolie op rechts in debatten rond migratie en de islam en de meeste media-aandacht: het gaat de PVV ogenschijnlijk voor de wind, met partijleider en politicus van het jaar Geert Wilders als nachtmerrie van politiek Den Haag. En toch: Wilders staat op een eiland, zonder kans op een politieke toekomst in bestuurlijk Den Haag. Het is een lijdensweg, een lijdensweg die de achilleshiel van de gevestigde politiek aantoont en waarom ik weiger mee te gaan in de politiek correcte hetze tegen de blonde PVV-leider. “De lijdensweg van Geert Wilders” verder lezen

Wanneer krijgt mijn VVD weer kleur?

Op 24 januari 1948 zag de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het levenslicht. Samen met marginale liberale fracties besloten ontevreden leden van de Vrijzinnig-Democratische Bond uit protest tegen het opgaan in de PvdA tot oprichting van een nieuwe, liberale partij. Een breuk met het verleden, vizier op de toekomst. Nu, 67 jaar later, hoop ik dat dit scenario zich herhaalt. De reden: de liberalen zijn verworden tot een slap aftreksel van zichzelf in een regering met sociaal-democraten. Wie redt de VVD?

Na de weinig verrassende, doch groter dan verwachte verkiezingswinst in 2012 werd de VVD de grootste partij van Nederland. Na het PVV-debacle in zijn eerste gedoogkabinet, mocht VVD-leider en minister-president Mark Rutte zijn tweede kabinet formeren. Waar velen een moeizame formatie voorspelden, waren Rutte en de zijnen er relatief snel uit: de rechtse partij zou een coalitie gaan vormen met ‘rivaal’ PvdA. Een duivelsformatie, zo bleek.

Na drie jaar Rutte II is het fair om de balans op te maken. De coalitiepartijen verloren álle verkiezingen sinds de Tweede Kamerverkiezingen van 2012, staan in de peilingen lager dan Wilders’ PVV en het kabinet komt inmiddels bijna wekelijks in opspraak. Het aantal opgestapte bewindslieden staat op vijf.

Waarbij het inmiddels een door goddelijk handelen beïnvloed mirakel genoemd mag worden dat staatssecretaris Martin van Rijn nog steeds in functie is. Zwak optreden is de maatstaf van dit kabinet, zo bleek andermaal bij de afwikkeling van de MH17-ramp en de ruggengraatloosheid bij de zoveelste harde naheffing vanuit de Brusselse burelen.

De maat is vol, het land is het zat. Liberale kiezers schamen zich kapot, mezelf incluis. De VVD maakt niet alleen zichzelf ten schande, maar ook haar electoraat. Hoe moet ik mij nog verdedigen, als VVD-kiezer, tegenover kritische medeburgers? De partij die ik een warm hart toedraag, is mijn partij niet meer. De sociaal-liberale koers van Mark Rutte heeft geleid tot een partij die ik nauwelijks nog kan onderscheiden van de PvdA en D66.

Mijn VVD zou niet in een Europese groep zitten met de grootste eurofielen van de Lage Landen, Guy Verhofstadt en zijn vrouwelijke schildknaapje Sophie in ’t Veld. Mijn VVD zou eurosceptisch zijn zonder de realiteit uit het oog te verliezen en zou niet zonder weerwoord steeds de diplomatieke en krachteloze uitweg zoeken.

Mijn VVD zou zich niet de kaas van het brood laten eten door Geert Wilders, maar zich hard en krachtig opstellen in het asieldebat, uithalend naar politiek-correcte cultureel-marxisten, die uit zijn op het vernietigen van de fundamenten waarop mijn en uw voorouders dit land hebben opgebouwd. De maat is vol.

Red de partij, stel de koers bij. Zo niet, voorzie ik als enige oplossing het scenario van ’48: een nieuwe, conservatief-liberale, partij, herrijzend uit de as van Mark Rutte’s kleurloze VVD en staand voor dát wat Nederland nodig heeft: een sterke partij, zich verzettend tegen de Brusselse technocratie, investerend in veiligheid en de Nederlandse identiteit trots uitdragend!

Oriëntalisme: wetenschap of ideologie?

Oriëntalisme is het bestuderen van de Oosterse cultuur vanuit een Westers perspectief en veelal gebruikt als term om een superieure kijk en eurocentrische gedachtegang jegens alles wat niet Westers is te illustreren.
Is ons beeld van Oosterse culturen beïnvloed door eeuwenlange institutionalisering van imperialisme, kolonialisme en eurocentrisme? Hebben wij kennis opgedaan die feitelijk onjuist is, vanwege ons verkeerd afgestelde referentiekader? Dat zijn vragen die de Palestijns-Amerikaanse wetenschapper Edward Said behandelde in zijn boek Oriëntalism.[1]

Doordrenkt met politieke motieven, misbruikte Said volgens hoogleraar en columnist Afshin Ellian de opleving van interesse voor een niet-eurocentrische kijk op de wereld om middels het oriëntalisme de Westerse cultuur hevig te bekritiseren en de Westerse wetenschap neer te zetten als verlengstukken van het kolonialisme.[2] In navolging van critici als Ellian en Ibn Warraq stel ik dan ook in dit essay dat Saids oriëntalisme ideologisch van aard is.

De houding van het Westen ten opzichte van het Oosten was volgens Said onder meer te wijten aan de idee van de White Man’s Burden. Door andere culturen als inferieur neer te zetten, zou het Westen zichzelf het kolonialiseren van andere culturen legitimeren en het als haar taak zien de in hun ogen barbaarse mens ‘op te voeden’. Said betoogt dat dit ervoor gezorgd heeft dat wij zelfs nu nog een vertekend beeld hebben van het Oosten (wat de kern vormt van zijn theorie over het oriëntalisme) en dat de Westerse beschaving hautain is.

De manier waarop Said echter gebruik maakt van enkele afwijkende verschijnselen in de eeuwenlange ontwikkeling van het Westen om zijn theorie te staven is volgens Ibn Warraq typerend voor de suggestieve veroordeling van het Westen door Said. In zijn A Critique of Edward Saids Orientalism[3] weerspreekt Ibn Warraq het beeld dat Said schetst door te stellen dat terwijl Said het Westen een eenzijdige en stereotyperende beeldvorming van het Oosten verwijt, hij hetzelfde doet door selectief bronnen te selecteren en te gebruiken die zijn stelling onderschrijven, kanttekeningen ook geplaatst door Bernard Lewis.[4]

In zijn recensie van Orientalism verwijt Lewis Said het oordelen over vooringenomenheid van Westerse academici door te stellen dat inderdaad ook academici vooringenomen kunnen zijn, maar dat er verschil bestaat tussen hen die hun subjectiviteit erkennen en pogen te corrigeren en hen die subjectiviteit vrij baan geven en dat dit los staat van het wel of niet oriëntalistisch denken.[5]

De dominante rol van het Westen in de negentiende eeuw valt niet te ontkennen en ook de theorie van de White Man’s Burden valt te begrijpen, al is de invalshoek van Saids oriëntalisme volledig gefixeerd op de negatieve gevolgen van modern imperialisme en heeft hij weinig oog voor de al aanwezige culturele uitwisseling tussen continenten. Als oriëntalisten, volgens de theorie van Said, Oosterse kennis puur zouden gebruiken ten bate van imperialisme en het benadrukken van Westerse suprematie, waarom dan gaan de culturele en intellectuele uitwisselingen tussen beide ‘werelden’ verder terug dan de eerste grote oorlogen tussen christenen en moslims in Europa of de opkomst van het imperialisme?

Volgens Lewis is er wel sprake geweest van intellectuele uitbuiting door Westerse machten, maar is het niet adequaat om deze incidenten als maatstaf te nemen en het vervolgens te gebruiken als argument tegen de zogenaamd oriëntalistische denkwijze van Westerse academici.[6]Waar Said ingaat op met name een volgens hem negatieve invloed van oriëntalisten op de academische wereld, vergeet hij de onschatbare waarde van werken geschreven en verzameld door Westerse academici.

In zijn boek vermeldt Said zelden positieve bijdragen van Westerse oriëntalisten, waaronder het negentiende eeuwse oeuvre van de oriëntalist Edwin William Lane. Diens Arabic – English Lexicon geldt volgens Jason Thompson dan ook als een uitmuntend werk en diverse geschriften van Lane vormen nog steeds de basis voor zowel Arabische als Westerse studenten.[7] Lane reisde jarenlang door Egypte, bestudeerde de Egyptische en islamitische cultuur en schreef meerdere boeken. Zijn vertaling van het beroemde sprookje Duizend-en-één-nacht[8] geldt als een exemplarisch voorbeeld van een door Westers denken beïnvloed oriëntalisme, aangepast door Lane naar de toen geldende moraliteitsnormen.

De aanpassingen van Oosterse cultuur naar Westerse normen en waarden zou Said betitelen als zijn definitie van oriëntalisme. Maar kijkende naar de acceptatie van een Oosters sprookje in de Westerse samenleving, zou ik dat niet direct een diskwalificatie van een ‘andere’ cultuur noemen, maar de culturele adaptatie voortkomend uit het contact tussen twee van elkaar verschillende culturen, zonder hierbij afbreuk te doen aan de kern van het verhaal. Dit zou dan ook regelrecht indruisen tegen de theorie van Said, die stelt dat dit zou zijn voor Westers gewin.

De grens tussen wetenschap en ideologie wordt in het geval van het oriëntalisme niet echt helder getrokken, politieke motieven en historisch onderzoek doorkruisen elkaar en geen enkele academicus is op voorhand subjectief. Ieder handelt vanuit een eigen referentiekader en het is dan ook hypocriet om dit Westerse academici te verwijten, waarmee Said ten dele in zijn eigen gegraven valkuil valt.

Het systematisch werken van Edward Said richting een consequent afwijzen van een Westerse manier van handelen moet dan ook gezien worden als een ideologische denkwijze met politiek motief, iets wat hij zelf toegeeft in een interview waarin hij aangeeft dat hij Orientalism niet geschreven zou hebben, als hij geen politieke associatie had met het Arabisch en Palestijns nationalisme.[9] Waarmee hij zelf mijn stelling bevestigt.

[1] Edward Said, Orientalism (Pantheon Books, 1978).
[2] Afshin Ellian, “Edward Said en Europese zelfhaat”, NRC Handelsblad, 17 juli 2010.
[3] Ibn Warraq, A Critique of Edward Said’s Orientalism (Prometheus Books, 2007).
[4] Bernard Lewis, “The Question of Orientalism”, The New York Review of Books (1982): 12-14.
[5] Lewis, “The Question of Orientalism”: 17.
[6] Lewis, “The Question of Orientalism”: 17.
[7] Jason Thompson, Review of Description of Egypt, by Edward Lane, International Journal of Middle East Studies 28.4 (Nov. 1996): 565.
[8] Edward Lane, One Thousand and One Nights (1859).
[9] Edward Said, Power, Politics, and Culture: Interviews with Edward W. Said (Vintage, 2002)

Vluchtelingencrisis: simpele oplossingen zijn er niet

Hartverscheurend, de elke dag en steeds in nieuwe vormen verschijnende beelden van omgekomen vluchtelingen, die in hun hoop op een beter bestaan in Europa op dramatische wijze de dood vinden. De gruwelijke dood van zeventig vluchtelingen in een vrachtwagen in Oostenrijk onderstreept de migrantencrisis, waarin wij ons bevinden. De humanitaire ramp voltrekt zich, de politiek doet niets en de vluchtelingen zien zich bedrogen uitkomen.
“Vluchtelingencrisis: simpele oplossingen zijn er niet” verder lezen

Caribisch Nederland als ‘land of opportunity’

Men zou bijna vergeten dat er plekjes ‘Nederland’ zijn waar de herfst, winter en lente vrijwel geruisloos aan de mensen voorbij trekken. Plekjes waar prachtige stranden, lichtblauwe zee en palmbomen karakteristiek zijn voor het landschap en waar de mensen nét wat minder opgejaagd leven dan in de rest van Nederland. Ik heb het natuurlijk over ‘Caribisch Nederland’. Een ondergeschoven kindje, maar met meer potentie dan ‘Europees Nederland’.
“Caribisch Nederland als ‘land of opportunity’” verder lezen

Hurricane Trump… of een storm in een glas water?

Uitgelachen door tegenstanders, beschimpt door de media en gevreesd door de Republikeinse Partij. Terwijl Nederland wederom gebukt gaat onder een wisselvallige zomer, maken de Verenigde Staten zich op voor een hete verkieingsstrijd in aanloop naar de presidentsverkiezingen van volgend jaar, met als één van de hoofdrolspelers de orkaan Donald Trump. Omgeven door concurrenten die gepokt en gemazeld zijn in de politieke arena, onderscheidt Trump zich middels zijn extravagante levensstijl en controversiële uitspraken. Maar terwijl media, immers altijd belust op sensatie, iedere uitspraak onder een vergrootglas leggen, stijgt het merk Trump naar grote hoogten in de diverse peilingen.

“Hurricane Trump… of een storm in een glas water?” verder lezen