Het gevaar van de ‘weg-met-ons’-beweging

Kuzu+en+ÖztürkDe twee opgestapte PvdA-Kamerleden Tunahan Kuzu en Selcuk Öztürk hebben een nieuwe politieke ‘beweging’ gelanceerd: Denk. De twee politici willen middels deze nieuwe linkse beweging de allochtone Nederlander een stem geven in de in hun opzicht door en door racistische Nederlandse maatschappij. Opiniepeiler Maurice de Hond gaf de twee eerder al goede kansen op zetels bij eventuele Tweede Kamerverkiezingen. Een gevaarlijke ontwikkeling die de multiculturele samenleving nog verder kan en zal ontwrichten.

Volgens De Hond stemmen Turken nou eenmaal op Turkse politici omdat ze Turks zijn. Het is inderdaad eerder regel dan uitzondering bij Turkse Nederlanders. Er wordt nauwelijks gekeken naar de inhoud of wat diegene zegt. “Nee, hij is Turks dus we stemmen erop.” Laatst las ik ergens een reactie van een Turkse student die zei dat zijn vader altijd op een Turkse kandidaat stemt omdat “Turken in Nederland nou eenmaal voor elkaar moeten opkomen.”, Dat was dan ook de reden dat hij dat daarom consequent doet. Het is een schoolvoorbeeld van het mislukken van de door links alom bewierookte multiculturele samenleving. Een samenleving die failliet is, op knappen staat en waar een duidelijke tweespalt begint te ontstaan.

Die tweespalt is inmiddels duidelijk waarneembaar, zowel in de media als in de politiek. Kamerleden van allochtone afkomst die selectief zijn in hun afkeer van abjecte daden, om maar een voorbeeld te noemen. PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch sprak van toenemende moslimhaat en radicalisering tegen de islam nadat enkele mafkezen met een Nederlandse vlag enige uren een bouwterrein van een Leidse moskee bezet hadden. Kennelijk is het meedragen van een Nederlandse vlag tegenwoordig al voldoende om gezien te worden als radicaal. Oké, deze groepering heeft in het verleden ook Joodse graven beklad, dus mijns inziens zijn dit idioten die je hard moet aanpakken. Maar het Kamerlid Marcouch ziet maar één ding: islamofobie. Dat de wijk waarin het gebeurde al tijden geteisterd wordt door overlast van moslims weigert hij aan te nemen. Dat de voorgaande nacht de ruiten ingegooid waren rondom de moskee door protesterende buurtbewoners, doet er even niet toe. Wat blijft staan is dat de Nederlandse maatschappij intolerant is en moslims onveilig laat voelen.

Het zijn ontwikkelingen die echter niet alleen op het conto van islamitische Nederlanders te schrijven zijn. De ‘weg-met-ons’-groepering groeit gestaag. Van ‘Zwarte Piet is racisme’ tot ‘Michiel de Rover’, allen proberen ze een beroep te doen op het morele faillissement van links, theedrinkend Nederland. Het is tegenwoordig al een schande om trots te zijn op je vaderland, op de culturele historie die wij allen hebben. Als ik denk aan Michiel de Ruyter denk ik helemaal niet aan intolerantie of slavernij (waarin trouwens de Arabieren en Turken een véél groter aandeel hadden dan de Hollanders). Kom nou op zeg. Als ik aan De Ruyter denk dan denk ik aan de glorieuze Tocht naar Chatham of aan de Vierdaagse Zeeslag. Voorbeelden van de heldendaden die ons collectief geheugen rijk is. Het zijn tijden die ons als Nederland onze onafhankelijkheid gegeven hebben. Tijden waarin de definitie van ‘Nederlander’ vormgegeven werd: vrijgevochten, tolerant en nuchter.

Alles waar onze voorvaderen voor gevochten hebben wordt besmeurd en beschadigd door mensen als Kuzu, Öztürk, Marcouch en ga zo maar door. Het is een gevaar wat we zelf binnengehaald hebben. Nee, dan heb ik het nog niet eens over immigratie an sich. Het is de fout die gemaakt is in de tijden dat de gastarbeiders binnengehaald werden. Het ‘vergeten’ van het opleggen van Nederlandse normen en waarden, het aanleren van de Nederlandse identiteit, het ‘dwingen’ van het leren van onze taal. Kortom, integratie zoals het woord integratie (opgaan in een geheel) zegt. Met ruimte voor de eigen identiteit, maar wel ondergeschikt gemaakt aan het land waarin je komt leven. Want immers, dit is Nederland en hier zijn we Nederlands.