Je ne suis pas Charlie!

downloadOké, laat ik het gewoon hardop zeggen: “Ik ben géén Charlie!” Jawel, u leest het goed. Ik weiger mijzelf te conformeren met de wereldwijde politiek correcte massahysterie van de afgelopen dagen door mijzelf te vereenzelvigen met alle andere hypocriete ‘Charlie’s’. Juist door mijzelf geen Charlie te noemen eer ik, zij het op mijn manier, de omgekomen slachtoffers van de slachtpartij op de redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo.

De omgekomen cartoonisten van Charlie Hebdo waren datgene wat de meeste van die zelfbenoemde ‘Charlie’s’ nou nét niet zijn. Ze hadden een mening en durfden die hardop uit te spreken. Ze durfden met hun cartoons op een onorthodoxe manier problemen aan de kaak te stellen waar anderen zwegen. Ze tekenden niet alleen grappige doch intelligente tekeningetjes van Mohammed, nee ook van joden, christenen en politici. Ze stonden voor hun recht om hun pen te gebruiken om mensen te laten nadenken, tegen de stroom van politiek-correct Frankrijk in. Of het nou over moslims of over Marine Le Pen ging, Charlie Hebdo wist het met cartoons treffend te verwoorden. Of u het ermee eens bent of niet, dat is de verpersoonlijking van het vrije woord.

De slachting op de redactie toont hun gelijk aan. Er is heel wat mis in de wereld en met de vrijheid van meningsuiting. Ik denk dat een groot deel hiervan in het hedendaagse Europa uit twee hoeken komt, maar toch  met elkaar verbonden is. De spanningen in de multiculturele samenleving en de ‘drang’ van media en politici om de koppen in het zand te steken en het weg te wuiven. Illustratief (woordspeling) was de reactie van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan die de aanval op Charlie Hebdo een resultaat van ‘islamofobie’ en discriminatie noemde. Islamofobie, een ziekte die kennelijk plotsklaps is opgedoken en ons allen heeft besmet, zou dus de reden zijn dat enkele moslimfundamentalisten met het plan kwamen om een redactie en een joodse winkel te grazen te nemen. Volgens de Turkse president is het dus eigenlijk allemaal onze eigen schuld.

Op de zogenaamde ‘Mars van de Eenheid’ in Parijs afgelopen zondag waren volgens diverse media pakweg 2 miljoen mensen samengekomen om te demonstreren tegen de beknotting van de vrijheid door extremistische groeperingen. Een fantastisch beeld en een mooie gedachte, ware het niet dat a. het Front National van Le Pen bij voorbaat uitgesloten was en b. diverse wereldleiders aanwezig waren die werkelijk schijt hebben aan de vrijheid van meningsuiting en/of journalisten het werk onmogelijk maken of zelfs opsluiten.

Als we het rijtje afgaan komen we op een prachtig rijtje namen uit. Zo hadden we naast de Turkse minister-president Davutoglu ook de ambassadeur van Saudi-Arabië, u weet wel: dat land dat hardhandig optreedt tegen een ieder die tegen de leer van de islam durft in te gaan. De Marokkaanse minister van Buitenlandse Zaken liep boos weg toen hij zag dat demonstranten Mohammed-cartoons met zich mee droegen. Verder gaven ook de Palestijnse president Mahmoud Abbas, de Bahreinse minister van Buitenlandse Zaken, zijn equivalenten uit de Verenigde Arabische Emiraten en Egypte, de Emir van Qatar en een vertegenwoordiger uit Hongarije acte de présence.

Allen spraken zij zich uit tegen deze lafhartige aanslag op het vrije woord en conformeerden zij zich met de redactie van Charlie Hebdo. Precies diegenen waar de dappere mannen en vrouwen van het blad tegen streden gebruikt nu hun dood om te laten zien hoe democratisch en geweldig ze wel niet zijn. Nou, vergeeft u het me nu dat ik absoluut geen Charlie wil zijn?