“Nooit meer oorlog..”

Nooit meer oorlog, eeuwige vrede en een eensgezind Europa. Het waren kreten die naoorlogs Europa vervulden met geestdrift en politieke ambities om een Westers front te vormen, aangewakkerd door de dreiging van een grootschalig conflict met haar tegenpool achter het IJzeren Gordijn. Het waren kreten die echter ook geleid hebben tot een ware identiteitscrisis en, a posteriori, onze culturele ondergang inluidden.

Onze Westerse beschaving staat onder druk en daar zijn wij zelf schuldig aan. Niet de islam, niet de asielzoekers en niet de dreiging van Rusland. Nee, wij doen het zelf. Onze culturele identiteit is verstrengeld geraakt in een decadente en zichzelf verslonzende samenleving waarin vrede, veiligheid en alles waar wij ooit voor streden als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Jongeren weigeren te strijden voor het vaderland, politieke partijen verloochenen het Neerlandisme ten gunste van de Brusselse superstaat en de poorten gaan wagenwijd open om de naïef bewierookte, doch mislukte, multiculturele samenleving te redden.

Trots, chauvinisme, identiteit. Begrippen uit een verleden, beschimpt in het politiek correcte heden. Iedere hang naar vroeger, naar het eigen Nederland en naar een samenleving met duidelijk identificeerbare normen en waarden wordt weggezet als ‘eng’ of ‘xenofoob’. Alles moet opzij, de ‘babyboomgeneratie’ gaat tot het uiterste om haar ‘nooit meer oorlog’ om te zetten in een politieke en culturele staat waarin iedere vorm van nationalisme taboe is. Kritiek op de Europese Unie verwordt tot ‘kritiek op Europa’, kritiek op de islam tot ‘islamofobie’ en pleiten voor een restrictiever asielbeleid zou neerkomen op ‘het willen laten verdrinken van bootvluchtelingen’.

De problemen met de islamitische bevolkingsgroep vallen slechts ten dele te verklaren middels religieuze botsingen. Ikzelf spreek liever van een culturele botsing, waarbij onze identiteit het steevast moet afleggen tegen zelfbewustere culturen die in tegenstelling tot ons poldermodel niet bereid zijn tot het sluiten van een compromis. De identitaire crisis heeft het Westen vleugellam gemaakt, prooi voor ‘buitenstaanders’. Het culturele marxisme heeft een modern gezicht gekregen. De zelfhaat in optima forma. Belachelijk.

Onze minister-president had het laatst over het ‘invechten’ in de samenleving, voor het eerst in tijden was ik het roerend met Mark Rutte eens. Iedereen zou welkom moeten, kunnen en blijven zijn in onze Nederlandse samenleving, als zij bereid zijn zich in te passen in onze cultuur en hier een bijdrage aan willen leveren. Daarom pleit ik voor een Australisch immigratiebeleid, waarbij we aan de poort selecteren. Wat is er mis met eisen stellen aan nieuwkomers? Eisen die zij ook aan ons stellen. Zij verwachten een toekomst, een thuis en gevrijwaard van vervolging. Nooit meer oorlog. Is het dan zo gek te verwachten dat zij zich aanpassen aan Nederland? Want zijn wij uiteindelijk niet écht ‘’een waanzinnig gaaf land’’?