Wanneer krijgt mijn VVD weer kleur?

Op 24 januari 1948 zag de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie het levenslicht. Samen met marginale liberale fracties besloten ontevreden leden van de Vrijzinnig-Democratische Bond uit protest tegen het opgaan in de PvdA tot oprichting van een nieuwe, liberale partij. Een breuk met het verleden, vizier op de toekomst. Nu, 67 jaar later, hoop ik dat dit scenario zich herhaalt. De reden: de liberalen zijn verworden tot een slap aftreksel van zichzelf in een regering met sociaal-democraten. Wie redt de VVD?

Na de weinig verrassende, doch groter dan verwachte verkiezingswinst in 2012 werd de VVD de grootste partij van Nederland. Na het PVV-debacle in zijn eerste gedoogkabinet, mocht VVD-leider en minister-president Mark Rutte zijn tweede kabinet formeren. Waar velen een moeizame formatie voorspelden, waren Rutte en de zijnen er relatief snel uit: de rechtse partij zou een coalitie gaan vormen met ‘rivaal’ PvdA. Een duivelsformatie, zo bleek.

Na drie jaar Rutte II is het fair om de balans op te maken. De coalitiepartijen verloren álle verkiezingen sinds de Tweede Kamerverkiezingen van 2012, staan in de peilingen lager dan Wilders’ PVV en het kabinet komt inmiddels bijna wekelijks in opspraak. Het aantal opgestapte bewindslieden staat op vijf.

Waarbij het inmiddels een door goddelijk handelen beïnvloed mirakel genoemd mag worden dat staatssecretaris Martin van Rijn nog steeds in functie is. Zwak optreden is de maatstaf van dit kabinet, zo bleek andermaal bij de afwikkeling van de MH17-ramp en de ruggengraatloosheid bij de zoveelste harde naheffing vanuit de Brusselse burelen.

De maat is vol, het land is het zat. Liberale kiezers schamen zich kapot, mezelf incluis. De VVD maakt niet alleen zichzelf ten schande, maar ook haar electoraat. Hoe moet ik mij nog verdedigen, als VVD-kiezer, tegenover kritische medeburgers? De partij die ik een warm hart toedraag, is mijn partij niet meer. De sociaal-liberale koers van Mark Rutte heeft geleid tot een partij die ik nauwelijks nog kan onderscheiden van de PvdA en D66.

Mijn VVD zou niet in een Europese groep zitten met de grootste eurofielen van de Lage Landen, Guy Verhofstadt en zijn vrouwelijke schildknaapje Sophie in ’t Veld. Mijn VVD zou eurosceptisch zijn zonder de realiteit uit het oog te verliezen en zou niet zonder weerwoord steeds de diplomatieke en krachteloze uitweg zoeken.

Mijn VVD zou zich niet de kaas van het brood laten eten door Geert Wilders, maar zich hard en krachtig opstellen in het asieldebat, uithalend naar politiek-correcte cultureel-marxisten, die uit zijn op het vernietigen van de fundamenten waarop mijn en uw voorouders dit land hebben opgebouwd. De maat is vol.

Red de partij, stel de koers bij. Zo niet, voorzie ik als enige oplossing het scenario van ’48: een nieuwe, conservatief-liberale, partij, herrijzend uit de as van Mark Rutte’s kleurloze VVD en staand voor dát wat Nederland nodig heeft: een sterke partij, zich verzettend tegen de Brusselse technocratie, investerend in veiligheid en de Nederlandse identiteit trots uitdragend!

“Nooit meer oorlog..”

Nooit meer oorlog, eeuwige vrede en een eensgezind Europa. Het waren kreten die naoorlogs Europa vervulden met geestdrift en politieke ambities om een Westers front te vormen, aangewakkerd door de dreiging van een grootschalig conflict met haar tegenpool achter het IJzeren Gordijn. Het waren kreten die echter ook geleid hebben tot een ware identiteitscrisis en, a posteriori, onze culturele ondergang inluidden.
““Nooit meer oorlog..”” verder lezen

De revival van Rutte: is er nog hoop?

Het heeft lang geduurd en kennelijk is er de dreiging van wederom een slechte verkiezingsuitslag voor nodig, maar de VVD lijkt een inhaalslag op ‘rechts’ te willen gaan maken. Premier Mark Rutte profileerde zich bij het debat op RTL4 als dé rechtse leider die Nederland nodig heeft en wist zich dankzij de afwezige Geert Wilders uitstekend staande te houden. Luidt dit dan het begin in van een opleving van de VVD?
“De revival van Rutte: is er nog hoop?” verder lezen

De vloek van ‘het gat op rechts’

Deze week kwamen GeenStijl en de Dagelijkse Standaard met het bericht dat de gewezen advocaat Bram Moszkowicz politiek actief zou gaan worden voor VoorNederland, dit volgend op een uitspraak van de voormalig strafpleiter zelf, waarin hij zijn politieke ambities niet onder stoelen of banken schoof. Het past in het beeld dat VoorNederland lijkt te willen schetsen. Een ‘nette’ liberale partij naast de VVD en PVV. Maar zal de partij erin slagen datgene te doen wat Wilders ook ooit beloofde? Kan de partij in het gat op rechts springen of zal het gewoon weer zo’n sympathiek initiatief worden dat strandt in het zicht van de haven?
“De vloek van ‘het gat op rechts’” verder lezen

VNL: Een nieuw geluid?

2423980“Een klassiek-liberale partij, die in ‘het gat op rechts’ wilt springen.” Een vrij ambitieuze kreet, doch veelgehoord op de allereerste kennismakingsdag van de nieuw opgerichte partij VoorNederland van oud-PVV’ers en huidig Kamerleden Louis Bontes en Joram van Klaveren. De twee politici, ondersteund door onder meer drie voormalig PVV-persvoorlichters, Statenlid Stephan Jansen (in het verleden actief als persoonlijk medewerker van Geert Wilders) en oud-Kamerlid Johan Driessen, mikken op een breed draagvlak in de zogenaamde rechtse hoek van het Nederlands politiek spectrum, maar zijn wel realistisch. Zo waren zij zeer stellig in hun voornemen om de partij goed en zorgvuldig op te bouwen en zodoende niet deel te nemen aan de Provinciale Statenverkiezingen van 2015. Op deze manier kan en hoopt de partij gestaag aan bekendheid winnen en heeft ze de tijd om rustig een stabiele achterban op te bouwen.
“VNL: Een nieuw geluid?” verder lezen